خوش‌نغمه مغني حجازي

شاعر : جامي

اين نغمه زند به پرده‌سازيخوش‌نغمه مغني حجازي
صد بار دل از زمين برآمد،چون يک چندي بر اين برآمد
گشتند کسان ليلي آگاهآن واقعه فاش شد در افواه
نمام زبان کشيد و غمازدر گفتن اين فسانه‌ي راز
با مادر ليلي و پدر هممشروح شد اين حديث درهم
در گوشه‌ي خلوتي که دانييک شب ز کمال مهرباني
بر وي ز سخن گهر فشاندند:فرزند خجسته را نشاندند
کم شو نمک جراحت دل!کاي مردم چشم و راحت دل!
ز آن قصه نه نيکي تو جويندخلق از تو و قيس آنچه گويند
رسوايي توست قصد ايشانزين گونه حکايت پريشان
افتد سمري به دست او باش،ز آن پيش که اين سخن شود فاش
بر در ورق گمان مردم!کوته کن از آن زبان مردم!
وز صحبت او اميد بگسل!بردار ز قيس‌عامري دل!
چون غنچه‌ي ناشکفته باشدمستوره که رخ نهفته باشد
رسوا نشده به کوي و بازارآسوده بود به طرف گلزار
افتاده به هر زبان چه باشي؟آلوده‌ي هر گمان چه باشي؟
از آتش قيس سينه پرجوشليلي مي‌کرد پندشان گوش
ليلي ز درون به مهرجوييايشان ز برون به پندگويي
شد قيس روان به رسم هر روزچون رو به ديار آن دل‌افروز
ناسازي مادر و پدر گفتآن مه ز حديث شب خبر گفت
بر ريش جگر چه نيشم آمد!گفتا: «بنگر چه پيشم آمد!
ناگه برساندت گزندي»ز آن مي‌ترسم که ناپسندي
زد چاک ز درد پيرهن رامجنون چو شنيد اين سخن را
برگشت بدين نوا خروشانجاني و دلي ز غصه جوشان
وز هر چه نه صبر دور مي‌باش!کاي دل، پس از اين صبور مي‌باش!
وصل است و ز وصل نيز خوشترهجري که بود مرا دلبر
دارد هوس لقاي جانان،هر کس که نه بر رضاي جانان
نتوان لقب‌اش نهاد عاشقدر دعوي عشق نيست صادق